به منظور مطالعه اثر اسید هیومیک بر رشد و شاخص‌های فیزیولوژیکی گیاه گشنیز در شرایط شوری، آزمایشی بصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در 3 تکرار در گلخانه انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل شوری در ۴ سطح (0، ۴۰، ۶۰ و ۸۰ میلی‌مولار کلرید سدیم) و اسید هیومیک در ۴ سطح (0، ۱۰۰، 2۰۰ و ۳۰۰ میلی‌گرم در لیتر) بود. نتایج نشان داد که تنش شوری به‌طور معنی‌داری رشد بوته، محتوای رنگدانه‌های کلروفیلی و محتوای نسبی آب برگ را کاهش داد ولی مقدار فنل، فلاونوئید، نشت یونی و پرولین را افزایش داد. کاربرد اسیدهیومیک موجب افزایش صفات رشدی و رنگدانه‌های کلروفیلی، فنل و فلاونوئید گردید ولی مقدار پرولین و نشت یونی را کاهش داد. کمترین وزن تر اندام هوایی (21 گرم) و حداکثر نشت یونی (8/78 درصد) در سطح صفر اسید هیومیک تحت تنش شوری 80 میلی‌مولار مشاهده شد. همچنین کمترین طول ریشه (12سانتی‌متر)، محتوای نسبی آب برگ (01/40 درصد)، کلروفیل کل (1/16 میلی‌گرم بر گرم وزن تر) و کارتنوئید برگ (85/1 میلی گرم بر گرم وزن تر) و بیشترین مقدار پرولین (7/11 میلی‌گرم بر گرم وزن تر) مربوط به تیمار تنش شوری 80 میلی‌مولار بود. حداکثر مقدار فنل کل (21 میلی‌گرم بر گرم وزن تر) و فلاونوئید (03/21 میلی‌گرم بر گرم وزن تر) با کاربرد اسید هیومیک 300 میلی‌گرم در لیتر تحت شوری 80 میلی‌مولار حاصل شد. با توجه به نتایج، کاربرد اسید هیومیک باعث بهبود رشد گیاه و تعدیل اثرات منفی تنش شوری شد بطوری که می‌توان کاربرد 300 میلی‌گرم در لیتر اسید هیومیک را توصیه کرد.